دوستت دارم ولی هرگز نمی یابم تو راورنه با تو گفتنی ها داشتم از ماجرابر لبانم مهر خاموشی و در تاب و تبممهربانا! صبر در این غصه تا کی تا کجا؟گفته بودم دوستت دارم. ولی باور مکنسهل بر ساحل رسد این کشتی بی ناخدادر بهار آرزوها برگریزان شد دلمخنده از لب رخت بربست و شکستم در عناماه شبهایم نگشتی تا دل دیوانه...

گفتی رهایم کن ولی دلداده ات بودم دلداده طرز نگاه ساده ات بودمگفتی رهایم کن برو این عشق پوشالی استگفتی برو این سینه از مهر و وفا خالی استمن چون کبوتر لیکدر بند دام و دانه ات بودمگفتم نمی آید ز من دل کندن از رویتدادم عنانم را به پیچ و تاب گیسویتخندیدی و گفتیاین عشق را هرگز کران وصل پیدا نیستدر قلب من ...

تو آمدی چو نسیم و بهار آوردی بهار پر ز گل و برگ و بار آوردی خوش آمدی تو به احیای باغ ای باران قدم به دیده نهادی بهار آوردی تویی چو صبح معطر که نور پاشیدی به شهر شب زدگان بوی یار آوردی چراغ عشق برافروختی به ظلمت شهر به سفره های تهیمان انار آوردی تو بوی خلوت شبهای انس میدادی که عطر عالم بالا نثار آورد...

شبی بیا تک و تنها به میهمانی منکه ریشه دار شده غصه ی نهانی منشبی بیا و بیاور چراغ و آیینهبه خانه ای که ندیده ست شادمانی منبیا و با من تنهای خسته خلوت کنکه سخت می گذرد بی تو زندگانی منبیا به یاد همان عصر سرد پاییزیکه موج و ساحل و دریا همین نشانی منمن از تمام جهان محو و خیره در دریاکه بود موج هر آیینه...

شهریور زیبا! چرا زردی بهارت کو؟ دلمرده ای همسایه دردی بهارت کو؟ تو سبز و گرم و مهربان بودی چرا اکنون بی روح و دل افسرده و سردی بهارت کو؟ شاید تو هم عاشق شدی کاینگونه غمگینی یا خسته از دنیای نامردی بهارت کو؟ پاییز مرگ خنده های دلنشینت شد اینک ببین با خود چه ها کردی بهارت کو؟ محمد بیدخونی اصفهان شهریو...